Κωνσταντάρας και πετρέλαιο

15 05 2008

Αντλίες πετρελαίου δίπλα στην εθνική

Μπορεί η Σαμίρα (η οδηγός μου ) να ήξερε αρκετά για την Ελλάδα όμως δεν είχε τα ίδια βιώματα με εμάς. Τη μέρα που ταξιδεύαμε για να βρούμε το μέρος που ζούσαν οι πρόσφυγες, φεύγοντας από το Μπακού είδα κάτι που είναι συνηθισμένο για όλες τις διαδρομές στο Αζερμπαϊτζάν. Πριν ακόμα βγούμε από τα όρια της πόλης υπήρχαν δεξιά αριστερά αντλίες πετρελαίου. Ήταν η πρώτη φορά που έβλεπα από κοντά αντλίες πετρελαίου και χαμογέλασα. Μου ήρθε η εικόνα του Κωνσταντάρα στο «Ο φαντασμένος». Η σκηνή που λέει ξέρεις τι είναι αυτό; και συνεχίζει «Ντούμπου ντούμπου»
Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Advertisements




Κλείνω λογαριασμούς

12 05 2008

Giant Flag of Azerbaidjan

Όταν πήγα στο Αζερμπαϊτζάν δεν περίμενα πως όταν γυρίσω θα έχω πολλά πράγματα να με απασχολούν από το να γράψω. Γύρισα, έπιασα δουλειά,μειωμένη όρεξη. Τώρα πολλά πράγματα που έχω περιγράψει σε φίλους μου είπα να τα γράψω εδώ για να τα μοιραστώ και με τους διαδικτυακούς μου φίλους. Ήδη ξεκίνησα με το το Σεφέρη. Αναμείνατε περισσότερα.
Επίσης για όσους είχαν διαβάσει αυτό. Τελείωσε. Μάλλον ραντεβού το Σεπτέμβρη αφού άλλαξε ο προγραμματισμός και δεν με χρειάζονται.





Από εκεί είναι ο Σεφέρης!

12 05 2008

Γιώργος Σεφρης

Αυτό που μου έκανε εντύπωση μεγάλη στο Μπακού ήταν η στιγμή που περάσαμε στο εμπορικό κέντρο απέξω από ένα τούρκικο εστιατόριο που ονομαζόταν «Izmir». Τότε θέλοντας να το παίξω λίγο έξυπνος στην κοπέλα που με συνόδευε την ρώτησα «ξέρεις ποια πόλη είναι αυτή το Ιζμίρ; » Η αποστομωτική απάντηση ήταν: «Ναι η Σμύρνη,από εκεί ήταν ο Σεφέρης» Εντυπωσιάστηκα, όχι μόνο δεν το ήξερα αλλά έφθασα να το μαθαίνω από μια κοπέλα που δεν έχει έρθει ποτέ στην Ελλάδα και είναι Αζέρα. Το συζήτησα με πολλούς και τελικά οι περισσότεροι ούτε εκείνοι γνώριζαν. Είναι εντυπωσιακό πως η αγάπη για έναν πολιτισμό μπορεί να σε οδηγήσει να μάθεις πολλά για αυτόν που οι αυτόχθονες τα θεωρούν δευτερεύοντα και δεν τα γνωρίζουν. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





Ποδήλατο στο Μπακού

6 04 2008

Ποδηλατοπορεία
Με αφορμή την πανελλαδική ποδηλατοπορεία θυμήθηκα πως στο Μπακού δεν είδα ούτε ένα ποδήλατο. Με δυσκολία είδα σε 5 μέρες και μηχανή. Ακόμα και στα μεγάλα πάρκα που είδα παιδιά να παίζουν δεν είδα ποδήλατα αλλά ηλεκτροκίνητα αυτοκινητάκια. Μου είναι κατανοητό για ποιο λόγο συμβαίνει κάτι τέτοιο. Από τη μία από ότι μαθαίνω πρόσφατα απέκτησαν κυκλοφοριακό πρόβλημα( μιλάμε για μια πόλη που όλοι οι κεντρικοί δρόμοι είναι με πλάτος σαν της εθνικής μας(Κηφισσού)) άρα δεν τους χρειαζόταν ένα γρήγορο μέσο. Από την άλλη έχουν ένα καλό δίκτυο του ΜΕΤΡΟ το οποίο σίγουρα είναι το πιο γρήγορο μέσο (αν εξαιρέσουμε τα 10 λεπτά που κάνεις να ανεβοκατέβεις ειδικά εκεί) και τρίτο φυσικά έχουν το νεουπλουτισμό που τους οδηγεί να θέλουν μια mercedes πάνω από όποιο άλλο μέσο και αμάξι. Δεν είναι παράλογο πως το 30% των αυτοκινήτων ήταν mercedes. Μετά τη Лада με 60% (δικές μου εκτιμήσεις) ήταν η πιο συχνή μάρκα. Και όπως συζητούσα με κάποιους μάλλον θα αλλάξει ανάποδα η αναλογία αυτή. Το 10% ήταν άλλες μάρκες από λίγο… Μπορεί η δικιά μας πραγματικότητα να μην μας δίνει τη δυνατότητα για να αγοράζουμε τόσο εύκολα mercedes αλλά έχουμε καταλήξει να έχει η κάθε οικογένεια πάνω από 1 αυτοκίνητο για κάθε μέλος… Μου φαίνεται αδιανόητο πως για να μετακινηθεί κάτι που με δυσκολία ζυγίζει 100 κιλά καταναλώνουμε ενέργεια για να μετακινηθεί ένα αυτοκίνητο που ζυγίζει 1 τόνο… Ίσως για αυτό να φταίει πως στην οικογένεια μου δεν είχαμε ποτέ αυτοκίνητο. Πως πάντοτε προτιμούσαμε τα ΜΜΜ όσο και αργά να ήταν τα δρομολόγια. Αυτό τελικά ίσως να με κάνει να βλέπω παράλογο αυτό που για όλους είναι λογικό. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





Τσάι στο τμήμα

7 03 2008

prosfyges.jpg

Το βράδυ της 4ης Μαρτίου πήγαμε στον σταθμό η οδηγός μου (Σαμίρα) και εγώ. Το τραίνο έφευγε στις 23.55 και θα φτάναμε στο Χοραντίς στις 8.30πμ της 5ης Μαρτίου. Με το που φτάσαμε στο τραίνο ένιωσα πως ζω σε άλλη εποχή βλέποντας τα τραίνα της πάλαι ποτέ κραταιάς Σοβιετικής Ένωσης, με τις βαριές μεταλλικές κατασκευές να είναι σταθμευμένα στο σταθμό του Μπακού. Ένα από αυτά ήταν και το δικό μας. Βρήκαμε το βαγόνι μας και ο σταθμάρχης εκεί μας ζήτησε τα χαρτιά μας. Ζήτησε να δει το διαβατήριο μου και αυτό που μου έκανε εντύπωση,μαζί του, κυριολεκτικά, έβλεπαν τα στοιχεία μας και κάποιοι «περίεργοι». Περάσαμε μέσα το τραίνο σκοτεινό, βρήκαμε τις κουκέτες μας σχεδόν στα τυφλά, κάτσαμε και περιμέναμε να ξεκινήσουμε. Ήδη υπήρχε ένας νεαρός μέσα και λίγο αργότερα ήρθε ένας ακόμα κύριος κουτσός με μπαστούνι που στην αρχή δεν τον αναγνώρισα. Ήρθε κάθισε και άρχισε τις ερωτήσεις. Η Σαμίρα μου δήλωσε πως δεν της άρεσε αυτός ο άνθρωπος γιατί την ρωτούσε πολλά πράγματα. Την ρώτησε ποιανού είναι γιατί νόμιζε πως ξέρει τον πατέρα της. Το τραίνο έφυγε κανονικά και λίγο λίγο και το φως μέσα στο τραίνο δυνάμωνε όσο το ζεσταινόταν η μηχανή. Ο κουτσός κύριος μετά από λίγο έφυγε και ήρθε κάποιος άλλος. Θεώρησα πως αυτή η αλλαγή έγινε για να βρει ένα κρεβάτι πιο ευρύχωρο για τον ίδιο. Όμως το πρωί κατάλαβα. Φτάσαμε στον τελικό σταθμό του Χοραντίς της περιφέρειας Φιζουλί(περιοχή που έχουν καταλάβει μόνο ένα μέρος οι Αρμένιοι).
Με το που κατεβήκαμε ένας αστυνομικός μας πλησίασε και ζήτησε να πάμε μαζί του. Η οδηγός μου ρώτησε τον λόγο και είπε για έλεγχο των στοιχείων. Είπε πως μπορεί να σας δείξουμε εδώ το διαβατήριο του. Ο αστυνομικός μάλλον εκτελώντας εντολές μας ζήτησε ξανά να τον ακολουθήσουμε και είπε πως θα πρέπει ο αρχηγός να δει το διαβατήριο.
Τελικά πήγαμε στο τμήμα που στεγαζόταν στον σταθμό. Κατευθείαν σαν flashback μου ήρθαν όλα στο μυαλό. Ο κύριος που κούτσαινε ήταν ένας από αυτούς τους παράξενους που είχαν κοιτάξει το εισιτήριο μου μαζί με το διαβατήριο στο σταθμό του Μπακού. Ήταν σίγουρα αυτός που είχε ενημερώσει για την επίσκεψη μου στην περιοχή. Κάποια πράγματα έμειναν ακόμα απομεινάρι από την ΕΣΣΔ και μάλλον ένα από αυτά είναι και το σύστημα «ασφάλειας» που είχε και η КГБ.Τελικά στο τμήμα ρώτησαν τη Σαμίρα ποιανού είναι. Ευτυχώς που ήταν από την περιοχή. Ο αρχηγός της αστυνομίας ήταν φίλος με τον πατέρα της και ο υπαστυνόμος ήταν γείτονας στο πατρικό της μητέρας της. Αφού κράτησαν τα στοιχεία μου, μας ρώτησαν αν θέλω τσάι. Είπαν πως εκτιμούν τους Έλληνες γιατί έχουν αρχαίο πολιτισμό. Τους είπε η Σαμίρα πως είμαι κομμουνιστής, ο υπαστυνόμος έλαμψε και είπε και γω ήμουν! Έμαθαν πως δεν είμαι χριστιανός αλλά άθεος και μετά ήρθε το τσάι. Πραγματικά το καλύτερο τσάι που έχω πιει στη ζωή μου. Είχα πια χαλαρώσει. Τους είπα πως μου αρέσει το τσάι τους και μου εξήγησαν πως είναι το νερό του Καραμπάχ που το κάνει τόσο καλό. Ύστερα μου είπαν πως ελπίζουν πως να γράψω την αλήθεια για την περιοχή, μου ζήτησαν συγγνώμη και μου εξήγησαν πως ήταν σε επιφυλακή αφού την προηγούμενη μέρα πέθαναν κάποιοι. Μου εξήγησαν πως δεν πρέπει να πλησιάσω στα σύνορα γιατί απαγορεύεται (κάτι που αν δεν με είχαν συλλάβει το σκεφτόμουν να το κάνω!) και μου υποσχέθηκαν πως όταν οι περιοχές απελευθερωθούν θα με πάνε στις πηγές που βγαίνει το νερό που τώρα είναι υπό κατοχή.
Τελικά ο αρχηγός μας πήγε εκεί που του ζήτησε η Σαμίρα και κάναμε κάποιες βόλτες στην περιοχή. Για την κατάσταση θα γράψω μάλλον αφού επιστρέψω. Όμως χθες που ζήτησα της Σαμίρα να πάμε στην περιοχή που σκοτώθηκαν οι στρατιώτες με ρώτησε χαριτολογόντας «Τσάι θες;»





Πάω στο όρος Καραμπάχ!

10 01 2008

Cherkov of Karabakh

Στις αρχές του χρόνου έμαθα πως τελικά πάω στο όρος Καραμπάχ. Για να δω πως ζουν οι άνθρωποι εκεί καθώς και πως ζουν οι άνθρωποι σε μια χώρα που έχει χωριστεί στα δύο και το ένα μέρος ενώνεται με το υπόλοιπο μόνο αεροπορικά… null. Θα γράψω περισσότερα προσεχώς πως προέκυψε το θέμα αλλά αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν που πήγα στην πρεσβεία πριν μια εβδομάδα. Βρίσκεται Σκουφα 10 στον 4ο όροφο. Ανοίγει ένας ψηλός Αζέρος (δεν είχα ξαναδεί τόσο ψηλό Αζέρο…) μου λέει «γεια σας» και τον χαιρέτησα με το δικό τους χαιρετισμό «Σαλάμ». Θεώρησα πως ξέρει ελληνικά αφού ήταν στην πρεσβεία, και τον ρώτησα για βίζα στα ελληνικά. Προσπάθησε να απαντήσει στα αγγλικά χωρίς επιτυχία… Τον ρώτησα αν μιλάει Ρώσικα και έτσι συνεννοηθήκαμε πως Βίζα παίρνεις από την Βασ. Σοφίας… Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »