Μετά από πολλά χρόνια είναι το πρώτο Πάσχα που δεν έχω στα πόδια μου να κολλάει τρομοκρατημένη η Μιλού. Μόνο αυτό μου έχει μείνει πια, η ανάμνηση της σκυλίτσας μου να κολλάει στα πόδια μας σε σημείο εκνευριστικό φοβισμένη από τα βαρελότα. Το βράδυ της Αναστάσεως για μένα έχει μια δυσάρεστη ανάμνηση αντί του χαρμόσυνου μηνύματος της Αναστάσεως…(Μην ξεχνάμε τα ζώα κατά την ορθόδοξο πίστη δεν έχουν και ψυχή καμιά ελπίδα για ανάσταση )
Πραγματικά μπορώ να σε καταλάβω! Τι μου θύμησες ρε Αντρέα! Τα πρώτα χρόνια και για μένα ήταν δύσκολο το Πάσχα… είμαι σίγουρος ότι θα είναι κάπου μαζί με τη Μιλού τώρα και θα είναι και οι δύο χαρούμενοι…